Nieuw jaar, nieuw doel! Mijn No Buy Year zit erop en zoals je kon zien in mijn grote No Buy Year recap, vond ik het een fantastisch jaar (die reflectie heb je nog van me tegoed – ik had mezelf illusies gemaakt dat ik in de kerstvakantie zou kunnen werken, maar dat was gewoon ónmogelijk met kids).

Bij een hoop mensen riep 1 januari meteen vragen op. De meest gehoorde: “ga je nu dan weer helemaal los met kopen?”. Ik vind dat vrij hilarisch, want het zou toch absúrd zijn als ik na twaalf maanden trainen in tevredenheid niks geleerd zou hebben?!

Maar goed. Haha.

Van No Buy Year naar iets nog leukers

Als 2025 me iets heeft geleerd, is het dit: bewuster leven draait niet om strengere regels, maar om andere verlangens. Regels zijn handig (en in het geval van mijn chaotische brein soms essentieel): ze geven houvast, ze dagen je uit en ze dwingen je om iets nieuws te proberen. Maar de échte verandering zit in wat er daardoor ín jou verschuift. En ik ben nog lang niet klaar met leren. Sterker nog: voor mij voelt het No Buy Year als een kickstart van iets nog leukers…

Hoe ik 2026 ga invullen? Allereerst ga ik mijn versie van een Low Buy Year doen. Dat betekent: maximaal vijf nieuwe kledingstukken. Verder – en vooral – een focus op vintage, maar dan écht selectief. Ik ben klaar met net-niet-impulsaankopen in kiloshops “wat wel kan omdat het toch tweedehands is”. Ik wil gaan voor bijzondere items waar ik echt verliefd op ben, vooral uit de jaren 60, 70 en 80, omdat ik daar zó van hou.

En belangrijker nog: ik ga me dit jaar actief verdiepen in kwaliteit herkennen, meer kennis over materialen, geschiedenis en creatieve styling. Daar ga ik zó op aan – ik merkte het weer tijdens het lezen van Vintage Forever (en Insta-accounts zoals @littleblossomdarling). Ik heb zin in het Kledingreparatieboek van De Naaierij, die me tijdens deze OFFMODE talk al zóveel leerden over kwaliteit. Heerlijk.

Hét antwoord op overconsumptie en koophonger? Creativiteit

Ik had al vaker gelezen dat creativiteit het antwoord is op overconsumptie, maar pas tijdens mijn No Buy Year kon ik helemaal doorvoelen wat dat betekent (weten en voelen zijn tenslotte twee verschillende dingen – het eerste is makkelijk). Éindelijk kocht ik een naaimachine, verfde ik leer, naaide ik mijn eerste simpele dingen en paste ik de fit aan van eerdere aankopen.

En wat me het meest verraste: niet het resultaat (oké, ook wel), maar het proces maakte me zó blij. Het is zó lekker om met je handen bezig te zijn, iets dat ik ervoor nooit deed. Om stoffen te voelen, te creëren, de tijd te vergeten en uit mijn veel te drukke hoofd te komen. Niet alleen gaf het me talloze duurzame dopamineshots, maar ik had de waarde ervan in mijn leven echt onderschat.

Maar.

Elke week een creatieve challenge

Omdat ik weet hoe snel goede intenties kunnen vervliegen in een druk leven, geef ik mezelf dit jaar een duidelijke challenge: elke week moet ik iets creatiefs doen. Iets fashion-gerelateerds, of iets waarin ik een skill verder verdiep. Dat mag groot zijn – iets helemaal from scratch maken – of juist klein, zoals een blouse afknippen omdat ik die fit leuker vind. Repareren, verven, upcyclen: alles telt, zolang ik maar bezig ben.

Overconsumptie is ook een vaardigheidsprobleem

Hoe langer ik hierop broed, hoe duidelijker het voor me wordt: overconsumptie is niet alleen een marketingprobleem. Het is ook een vaardigheidsprobleem.

Mijn generatie is collectief belangrijke vaardigheden kwijtgeraakt. We leren niet meer naaien op school. We weten amper nog iets over materialen, pasvormen of hoe je een knoop aanzet. Met kleding kunnen we eigenlijk nog maar één ding: het vervangen. Dat maakt ons afhankelijk, onzeker en extreem vatbaar voor trends en marketeers. Ik denk dat we de impact daarvan enorm onderschatten.

Als iets altijd makkelijker is om ‘even’ opnieuw te kopen dan om te maken, aan te passen of te repareren (helemaal als de prijzen extreem laag zijn), verdwijnt kennis. En zonder kennis verdwijnt ook de liefde voor wat je draagt. Dat is funest voor een duurzame transitie(!).

Daarom voelt deze creatieve challenge voor mij niet als een leuk persoonlijk uitdaginkje, maar als iets groters. In een wereld die draait op eindeloos scrollen en consumeren is creëren een radicale vorm van verzet. Als we mensen echt mee willen krijgen in duurzame mode, moeten we niet alleen praten over betere materialen, eerlijkere systemen en transparantere ketens, maar over verbinding en mindset. Dat kleding meer is dan iets wat je koopt. En dat je er zélf iets mee kunt.

Creativiteit is autonomie.

Verwacht in 2026, naast mijn deep dives, dus ook makersupdates en ál mijn lessen over creativiteit, vintage, kwaliteit en styling. En het leuke: ik ben meteen op 1 januari begonnen! Op oudjaarsdag knipte ik al een blouse af (geweldige beslissing), ik begon aan een boho tas met een groene stof die ik over had van mijn zelfgemaakte rokje en ik ben nu een vintage plaid van de kringloop aan het omtoveren tot een wollen jas. Binnenkort deel ik het resultaat, maar ik kan alvast zeggen: het is GEWELDIG en verslavend. Ik heb er vannacht zelfs over gedroomd.

Ik heb ongelooflijk veel zin in dit creatieve jaar. Hoe vul jij 2026 in?

Liefs,
Sara

Inspiratie-afbeeldingen in de header:eigen foto / Juliana Martejevs Hobo bag, Ganni, Laagam, Reformation, Laagam, An Erin Blanket St8ment Coat, Stella McCartney.